Help! Mannen die weten hoe het met vrouwen zit

Dennis Captein schrijft in zijn column in het AD Groene Hart dat
vrouwen liever thuis blijven en mannen graag op ‘oorlogspad’ gaan en dus graag
en vaker leidinggevende en bestuurlijke posities bekleden.

Ha, ha, … wat een platte retoriek. Volgens de
statistiek is het juist, maar hoe zit het echt? Ik ben de eerste te erkennen
dat er meer mannen dan vrouwen in de gemeenteraden actief zijn en er meer
mannen wethouder zijn dan vrouwen. En meer mannen leidinggevende posities hebben. Ik ben ook de eerste om te erkennen dat vrouwen
daar zelf meer aan zouden moeten doen. Echter Dennis Captein schrijft dat we het
maar moeten accepteren. Het is niet anders. Oef,….een gemiste kans.

Veel te simplistisch
Is het zo simpel? Is er niet meer nodig in onze
samenleving om vrouwen te stimuleren vaker leidinggevende en bestuurlijke
functies te accepteren? Ik denk het wel. En dat vraagt werkelijk een
cultuuromslag en een andere manier van met elkaar omgaan in onze samenleving.
Daar zullen we allemaal aan bij moeten dragen. En vooral mannen. Laat ik twee
eigen ervaringen delen die dat duidelijk maken.

Zonde die extra studie
Als studente van bijna 21 rondde ik mijn HBO af en
besloot verder te studeren aan de universiteit. Op dat moment liep ik stage bij
een bank in het Noorden des lands. Ik kon er ook aan de slag na afronding van
mijn studie maar koos daar niet voor. Het commentaar van de directeur? Neem jij
ons aanbod niet aan? Wat zonde. Straks ga je trouwen en krijg je kinderen en is
die extra studie toch min of meer weggegooid geld. Pardon? Het zit diep en zal
echt anders moeten want bij een studiegenoot van mannelijke zijde zou zo’n
‘kwalificatie’ van de directeur echt achterwege zijn gebleven. Dit type
uitspraken zijn niet bepaald stimulerend om vooral het hoogste na te streven en
‘er vol voor te gaan’.

Goede moeder?
Dan een tweede ervaring. Als politiek assistent van
voormalig Minister Donner had ik jarenlang een drukke baan. Eigenlijk geen baan maar een
‘way of life’ van 24/7. Enorm enerverend en leerzaam. In die tijd was onze
oudste net 2 en werd de 2e dochter geboren. Donner vond het prima, hij steunde
mij volop in het combineren van mijn werk met het moederschap. Maar het
commentaar van de buitenwereld? Niet te geloven.

Hoe vaak ik heb moeten
uitleggen hoe ik dat deed met kleine kinderen en mijn werk,…. Je zou denken
niet erg toch? Op zich niet, want natuurlijk zei ik dat het prima ging. Wat ook
echt zo was. Maar onderhuids vraag je je toch af of je het wel goed doet. En
mijn man? Die werd nooit wat gevraagd hoe hij zijn werk en de thuissituatie
combineerde. Hoogstens of hij het met mij nog volhield omdat ik er ‘nooit’ was.

Knoop het in je oren en doe er wat mee
Tsja,…Zolang dat type ‘onderhuidse’ gewoonten en
stigmatiserende vragen diep in onze samenleving blijven zitten, moet je niet
verbaasd zijn dat vrouwen leidinggevende en bestuurlijke posities minder vaak
aanvaarden dan de man. Knoop dat in je oren en doe er wat mee….

Nooit te oud om te leren
Maar ach,…. Dennis Captein heeft die analyse van hoe
onze samenleving werkt in ieder geval nog niet gemaakt. Die legt zich neer bij
zijn eigen werkelijkheid. Gemiste kans! Maar het goede nieuws: je bent nooit te
oud om te leren!